…اینجانب یوسف مظاهری…

در خاک های گرم شرهانی و در نزدیکی «نهر عنبر»؛ پیکری را یافتند که جز استخوان چیزی از آن باقی نمانده بود؛ اما در بین استخوان ها و در لابه لای دنده هایش، تکه های کاغذی سوخته به چشم می خورد که بر روی تکه ای از آن نوشته بود«…اینجانب یوسف مظاهری..»

ماه محرم بعد از سخنرانی و روضه خوانی همه مردم از زن و مرد می ایستادند و نگاه به سینه زن ها می کردند. یوسف آمد و دست زن و بچه را گرفت و آن ها را برد به منزل ؛ حرفش این بود که بعداز روضه خوانی چه نیازی است که نگاه به سینه زن ها کنیم. او مخالف این بود که زن ها و دخترها مقابل مردان سینه زن و عزادار باشند.

(از خواهران شهید نیز شنیده شد که بعد از حسینیه، یوسف از همسرش می پرسید که امشب سخنران چه می گفت؟ می خواست بفهمد که آیا حواسش به مراسم بوده یا نه…)

«خاطره از مادر شهید مادر بزرگ شوهر م»

 منبع: دخترانه، زندگی به سبک شهدا، عبدالعزیز فاتحی مجرد، موسسه فرهنگی مطاف عشق، ص87،قم ،1395